donderdag 23 januari 2014

"Hou je kop effe!" (Column Trouw 22 jan)


Ik schreef een tijdje geleden een stukje waarin ik lollig deed over de doodsmak van staatssecretaris Sander Dekker. Weet u nog? Hij reed in de duinen met zijn racefiets tegen een hond, hij brak twee armen en een sleutelbeen, kon een maand zijn billen niet zelf afvegen. Met de hond ging het goed.

Bah, ik leek wel een leerling, zo flauw te doen over het leed van een boven mij geplaatste. Nu heb ik spijt, want afgelopen vrijdag kreeg ik zelf een ongeluk met mijn racefiets. Ik reed niet op een hond, maar vol op een auto. Mijn voorwiel raakte de bumper, met mijn elleboog verbrijzelde ik de voorruit. Mijn fiets was doormidden. Ik stond een beetje verdwaasd op, en vroeg de automobilist of hij erg geschrokken was. ‘Heb jij niks dan?’ vroeg de man, die stond te trillen op zijn benen. Er staken glassplinters in mijn fietstrui, maar nee, ik had niks. 

Eenmaal thuis begon mijn hoofd te tollen, en ineens dacht ik aan de Open Dag. Die was morgen! Ik moest en zou naar de Open Dag. Niet omdat ik er zo naar uitgekeken had, bewaar me, maar als ik thuis zou blijven zou ik de rest van mijn loopbaan van dramaleraar Cees te horen krijgen: ‘jij gooit je zelfs voor een auto om onder de Open Dag uit te komen!’

Ik ging, met een stijve nek, licht draaierig, en in het volle besef dat de Open Dag de enige dag is waarop een leraar zich geen fouten kan permitteren. De rest van het jaar kan je blunderen naar believen, maar een uitglijder op de Open Dag, ja, dat kost je leerlingen.

Het was druk, het duizelde me al snel. Ik kon mijn linkerarm niet optillen. Ik gaf een paar kinderen gitaarles, legde op onsamenhangende wijze aan twee alleraardigste ouders uit hoe het curriculum voor muziek in elkaar stak. Na ieder woord zei ik ‘eh’.  Ze keken me welwillend aan, hun blik zei: ‘kom op jongen, je kunt het’. Stefano uit de derde, die zo aardig was op zaterdag te komen helpen, begon midden in mijn verhaal te drummen. ‘Hé hou je kop effe!’ blafte ik. Ik roep dit wel vaker naar Stefano, hij heeft verschrikkelijk ADHD, en houd van een directe vorm van communicatie. Ik lachte naar de aardige mensen. Te laat, te laat. Ze knikten vriendelijk en gingen weg. ‘Ik ben gisteren door een auto geschept!’ wilde ik ze naroepen. ‘Net als Sander Dekker, alleen erger, en ik werk vandaag gewoon weer! Op zaterdag!’

Maar ja, wat kan hun dat schelen? Zij moesten nog naar de Open Dag van een concurrerende school, en volgende week weer naar twee andere. Dat is ook hard werken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Gerwin in DWDD 28 januari 2010