maandag 3 februari 2014

Meten is Meten (column Trouw 29 jan)

Mijn mentorleerlingen zitten weer eens gebogen boven een proefwerk, en ik ben de surveillant. Ik staar afwezig naar ze, mijn gezicht blauw uitgelicht door het scherm van mijn laptop. Ze maken een proefwerk voor gym. Ik herhaal dit, zodat u weet dat het er echt staat: ze maken een proefwerk voor gym. ‘Physical Education’, zo heet gym op de internationale school. Het proefwerk heeft zes pagina’s en vijfentwintig vragen.

De eerste vraag is meteen raak. Voor één punt: ‘Welke drie commando’s worden gegeven aan de start van de sprint (door de man met het pistool)?’ Ik heb geen idee. ‘Hands up’? Ik spiek bij Stella, die vooraan zit. Het is ‘Ready, Set, Go.’ Vraag twee: wat is het ‘dode punt’ van de ringen? Als ik aan die ringen denk, en aan vroeger, zie ik mezelf als dood punt. Ze moeten ook hun VO2-max berekenen en het FITT-principe uitleggen.

De gymdocenten zelf zijn eigenlijk geen voorstanders van die toetsen, maar ze legden mij uit dat ook hun resultaten meetbaar moeten zijn op verschillende criteria. Ik snap het, het is modern, maar het heeft iets treurigs. Gym, het enige schoolvak – met muziek misschien – waarbij er niet aan het feit voorbij wordt gegaan dat je ook een lichaam hebt. Voor het overige gebruikt een schoolkind zijn lichaam om zijn hoofd van het ene naar het andere klaslokaal te vervoeren.

Nu, op dit moment, terwijl ik de schijn wek de leerlingen in de gaten houdt tijdens de gymnastiektoets, maakt mijn dochtertje in groep 6 de citotoets woordenschat. Ze heeft er twee weken van toetsen opzitten, maar nu komt het erop aan. Ze weet dat woordenschat niet haar sterke punt is, en hoopt vurig dat ze dit jaar bij de beste veertig procent zit. Als je daaronder komt wordt een Vwo-advies lastig, zegt ze. De druk wordt vanaf groep 3 stap voor stap opgevoerd. 

Meten is weten, niemand lijkt dat meer te betwisten, en meten moet je steeds opnieuw. Het zelfvertrouwen van de school, de gemoedsrust van de ouders, of de plaats op allerlei ranglijsten zullen er wel mee gediend zijn. Kinderen zijn dat in ieder geval niet. Meten is helemaal niet weten, als je het mij vraagt, in ieder geval niet in het onderwijs. Meten is meten. Meer niet. En al die tijd hebben we het belangrijkste uit het oog verloren: Onderwijs is de manier waarop we het verlangen naar een betere wereld vormgeven.

Na een half uurtje is Majid klaar met de toets. Majid kan lekker voetballen, hij speelt in de B1 van ADO den Haag. Hij heeft meer dan de helft van de vragen niet ingevuld. Nu ja, dan weet hij in ieder geval wat hij niet weet.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Gerwin in DWDD 28 januari 2010