vrijdag 14 december 2012

Hall of Fame (column Trouw 12 dec)


“Dedicate yourself and you can find yourself
Standing in the Hall of Fame”

Dit is een regel uit een nummer van The Script, een Ierse band die bij scholieren populair is. Het lied heeft vier akkoorden en een pakkende deun. Deze kenmerken maken het geschikt om het met leerlingen uit de brugklas te zingen en te spelen, mits je niet bang bent voor een beetje herrie. En dat ben ik niet, althans, ik schort die angst altijd op. Alleen, vandaag voelde ik mij ongemakkelijk bij de strekking van de tekst. Vreemd, want ik doe zelden moeilijk over teksten, al zijn ze infantiel, cliché of seksueel getint.

Het kwam door Diederik.

De tekst van ‘Hall of Fame’ gaat over wat je kan bereiken met toewijding. Zo lijkt het. Maar wat moet je bereiken? Wat is het doel? ‘The world’s gonna know your name.’  Zo geeft de tekst voeding aan een fascinatie voor roem die je typerend voor deze tijd kan noemen.
En ik dacht dus aan Diederik.

Inmiddels weet heel Nederland dat Diederik Stapel uit Oegstgeest komt, en dat hij daar naar het vwo ging. Naar onze school dus. Onze rector werd de afgelopen dagen gebeld door journalisten en kreeg steeds deze vragen voorgelegd: was Diederik Stapel als leerling al frauduleus? Had hij narcistische trekjes? Spiekte hij?

In de koffiekamer vertelde hij mij dat hij Stapel jarenlang Engels gegeven had. Een prettige leerling met een schoon blazoen. Winnaar van de Curatorenprijs voor excellente leerlingen in 1985. Het is moeilijk te begrijpen. Natuurlijk pronken wij graag met succesvolle oud-leerlingen. Maar wat doe je met fraudeurs en brekebenen? Op de diplomaceremonie van onze Internationale School, een paar weken geleden, gebeurde iets wonderlijks. De rector liet zoals altijd een poster zien van onze eigen Hall of Fame: Jet Bussemaker, politica; Laura Jansen, zangeres; Taeke Taekema, hockeyer; H.M. van den Brink, journalist. Kijk, beste gediplomeerden, dit kan je worden. Ten slotte: Diederik Stapel, hoogleraar sociale psychologie… Daar stond die naam. Hij was met opzet niet weggehaald. Een kostbaar moment van zelfreflectie voor school, leerlingen en ouders. Kijk, dit kan je worden. Een adembenemende stilte viel over de zaal. Men zag het, en men begreep het.

Dit wilde ik mijn bruggers, die met de tekst en de muzieknoten voor hun neus zaten, graag duidelijk maken. Wat je ook wordt, je kan maar één ding verliezen: jezelf. Maar het was het goede moment niet. Drie jongens mompelden de tekst voor zich uit, terwijl ze ritmisch met hun hoofden bewogen. Eén speelde luchtgitaar onder de tafel. Clara, mijn toppianiste, tikte met haar vingers op het tafelblad, terwijl ze ingespannen naar de muzieknoten tuurde. We moesten nodig aan de slag.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Gerwin in DWDD 28 januari 2010